شبهای زیادی

پیمودم 

با ما ه

آنقدر

  که موهایم  نقره یی  شد 

    در همان نقطه كه جاودانگي را تجربه خواهيم كرد

چال"" مجموعه چهار  قصه  از  ""م .ا.به آذین"" است که در ایران امکان چاپ نیافت

در نشستی که دوستانش برای تولد نود سالگی اش بر گزار کردند  وایشان

نتوانست  در جمع دوستان حضور داشته باشد: پیامی فرستاد که

درپایان همین کتاب    به چاپ رسیده ....... یادش گرامی

                                          دوستان

قدم رنجه کردید و به یاد آن که به یاد نمی ارزد گرد  آمد ه اید . سپا سگزارم

و توفیق همگان را در راه درست پیروزی و بهروزی خواستارم، شما ، با یاد آؤری

از من پیر نود ساله گوشه نشین ،تکلیفی بر دوش نا توانم می نهید و به من فرصت آن

می دهید تا باز نگاهی بر خود بیفکنم و خود  را ، در خوب و بد  زندگی بشناسم و

بشنا سا نم . اینک من ، هر چند نه به تمامی:

من از کودکی در همه چیز همیشه بلند پرواز بود ه ام. در رویا هایم، اگر بتوان گفت، آسمان

را نشانه گرفته ام ، و افسوس ، هر گز تیرم به  بلندای قامت سرو  و چنار خا نه ام هم نرسیده است!

در گفتارم ، می دانم ، نظم نیست ، بزرگواری کنید  و بر من ببخشید...من ،  در زندگی خانوادگی

بر خود سخت و بسیار سخت گرفته ام. نزدیکترین  کسانم را در فشار گذاشته ام و نگهداشته ام ،

 بر این امید که  هیچ کس را بر  ما دست تسلط نباشد. آزاد باشم و آزاد باشیم. اگر امروز.

 پس از شصت سال کار قلم ، در خانه ای نشسته ام که ارکانش هر دم در  خطرفرو ریختن است،

تحمل کر د ه ام و گله ای ندارم . شادم .زندگی  باران  نعمت  های خود را ، اگر چه درست در

آخرین لحظه که نومیدی در آستانه ی  در بوده، بر من باریده است . درود سپاسم بر زندگی، در همه حال

از همان کودکی ، در سراسر  زندگی بازیگوش و کنجکاو بود ه ام . از در و دیوار و درخت و سفالچین

پشت بام بالا می رفتم. خانه سراسر جولا نگاه من بود. به هر گوشه اش  سرک می کشیدم. مادر بزرگم

 به من خوله امج  xola-amaj لقب  داده بود، یعنی کاونده ی هر سوراخ. اما چه سود؟  در کند و کاوِ

خستگی نا پذیرم ، هیچگاه کاری را به پایان  نمی بردم. فراموشش می کردم. چنین است که در زندگی

همه کارم نیمه کاره مانده است. گزافه  نپندارید. در دشت دراز پهنای  عمرم، من ول بوده ام، ول گشته ام:

 افسر نیروی دریایی ، دبیر  دبیرستان های تهران، روز نامه نگار، مترجم، نویسنده، مرد میدان سیاست،

صوفی گریزان از خانقاه و بازی پیر و مرید ..... و شگفتا که ، بی ان که هرگز خواسته باشم ،

گروهی ساده اندیش خواسته اند مرا پیر رهنمای خود بر گزینند. حاشا از من و دل و جان  پاکبازم،

در بیشترین حد  توان خود، من راست می گویم و راستی  می جویم. و اگر گاه به لجنزار دروغ و دغل

در افتاد ه ام ، در کشاکش عمل دست در دست گروه بوده است نه  به اندیشه و خواست خود.

من، ای بسا که در حق یکی بدی کرد ه ام ، ولی  هرگز به عمد در پی آزار  دوست یا " نه دوست" نبو د  ه ام

 بر خود  و بر دیگران ، بی تکلف  بخشید ه ام.  یقین دارم که ادمی نیازمند بخشش است نه کینه ورزی.

چه، کینه پیش از  هر کسی خود آدمی را می آزارد. از این رو است که من  از ازار خود و دیگران

می پرهیزم، مگر خلاف آن در نظر آید.. من آدمی صورت ؛ خواسته ام از آدمی بودن در گذرم،

فراتر بروم. جهشی است بس بزرگ و دشوار .آیا ذر ه ای  توانسته ام؟ شما بگوئید!

 آدمی به ارمانی که در دل و جان دارد آدمی ست . من تا جایی که  توانسته ام خود را بسنجم؛ آرمانگرا

بود ه ام  و هستم . آرمان نقش زنده و زیباست،  اما گریز پا . به دست  هرگز نمی آ ید. باید خواستش

و در پی آن  دوید ، از پا ننشست . آرمانی  که من بدان دل بسته ام بهی است؛ آزادگی است، داد جویی

و انصاف دهی است.  خشنودی  است. چنین آرمانی را برای  شما هم آرزو دارم

                                                                                                           23/10/1383

به تازه کردن دیدار رفته بودم .

و تولد ارمین "، پسرمان 18 ساله شد . به خواهرم گفتم می بینی

بچه ها چه زود بزرگ می شوند و ما چه زود پیر!  خواهر بغلم می کند

و اشکهایش شانه ام را خیس می کند و بیادم می اورد آن روزهای سرد و خاکستری

سوئد را که بهش زنگ می زدم که خورشید ت را  بر دار و بیار که می خواهم گرم شوم

حالا خورشید ما 18 ساله شده .

برایش ارزو می کنم همچون  درختی عظیم با ریشه های استوار در خاک .

 که می بالد و می شکفد . پر بار و سایه گسترتمامی انسا نها و  پذیرای دخیل

هر دردمندی و رهگذر خسته ایی   باشد در زندگیش..

            پرسه می زنم

  در ضیافت خستگی هایم

                            انگشت به دندا ن گزیده      

                                 حیران

                               خیره گشته ام

                                 که چگونه

                                بادهای مسموم خزانی

                                    تاراج  میکند

                                  عطر یاد یارن را !

امروز وقتی داشتم   دنبال چیزی می گشتم

چشمم افتاد   به  کارت پستال "" فریدا  کالو""

 کارتی بود از دوست عزیزی که   اول می ۲۰۰۵ برام فرستاده  بود.

  با این شعر 

من عزت نفس را به مستی ندهم

عقل و خردم به دست پستی ندهم

در باغ بسی نشئه و مستی باشد

من مستی این به نرخ هستی ندهم

                                         ""مرتضی کیوان""

به آقاي شوهر گفتم امروز  شنبه است و هوا دلپذير، بزن بريم کمی سیر افاق و انفاس

گرچه هستیم  آس و پاس  ؛  می تونیم بزنیم به چپ و راس؛ این که  دیگه نمی خواد اسکناس

که دلم پوسید توی  این ولایت نا شناس ، اقامونم گل از گلش  شكفته شد

 از اين پيشنهاد بدون اسکناس!

زديم بيرون، دست در دست، در كوچه پس كوچه هاي غربت به  سیر و سیاحت

كه ناگهان چشمم افتاد به فروشگاهي كه با خط خوش زده بودحراج

"" از كفم رها"  خانمها مي داند،" اختيار دل"

القصه زدم به قلب  فروشگاه و هر چه آن يگانه تر ين يار کرد خواهش و  التماس

 حراج واسم نذاشته بود حواس و هر چه گفت روز  مان را  نکن این جوری  خراب..

 حرفهاش بود همه بر اب ... و اصلا این حرفها رو نمی دادم  جواب

ذهن من پر بود  از هواي خريد و سوقات ناب، او تسليم و من فاتح!

و بياد يار و ديار كه نكنه  نا غافل كسي از قلم بيفته دلم بود در  تب و تاب ….

دستم من  پر و طاقت اقا هم طاق ! چاره  نداشت و همراهم بود تا  به صندوق پرداخت

و چشمان يار به ارقام خيره  و  من  به رنگهاي سبز و زرد و قرمز ان همه سوقات

كه ناگهان صداي فروشنده  رويايم را بهم ريخت و طوماري  بدستم داد

 گر چه همیشه تلخ است لحظه ی پرداخت. نا گز ير را گريزي نيست.

و انجا بود كه فلك كج رفتار بازي نويي  اغازيد!

  خواستم در كيفم را باز كنم كه ديدم باز است!

آه از نهادم بر امد ...............

 در فراسوي هستي ام

                   آشوبگر يست

كه فريادش

اسودگي ام را مي ربايد !!

""حجاب چهره جان مي شود غبار تنم""

              انعكاس نا باور  نگاهم را

        در چشمانش تاب آوردم

          و

          سنگيني كلام را در گفتارش

           درد

          از مرز هاي تحمل در گذشت

         و من

        در سكوتي بي مجال و پر اشوب

             با او

        در گاهواره ي زمان

         غم زمين را با يكديگر تقسيم كرديم